'i-padzik' i my - o mediach elektronicznych w życiu naszych dzieci

W przedszkolu pięcioletni Jaś, wyraźnie spięty, podchodzi do nauczycielki i opowiada jak dziś w nocy obudził się i poszedł grać na i-padzie taty.  Czuje, że coś jest nie tak. Tym bardziej, że już kiedyś został przyłapany na nocnym graniu i rodzice nie byli zachwyceni. Mimo to, sytuacja się powtarza. Dziecko czuje dyskomfort, ale pokusa jest zbyt wielka. Czy to coś złego? Czy grozi czymś więcej niż niewyspaniem?

Tradycje. Pusta forma czy coś więcej?

Święta, święta i po świętach...  A jeszcze przed chwilą były: przedświąteczne porządki, pieczenie pierników, pakowanie prezentów, malowanie szyb sztucznym śniegiem, lepienie pierogów. Czy było warto? Czy tradycja to dziś tylko pusta forma, czy coś więcej? Wszyscy, z mniejszą lub większą satysfakcją, kultywujemy wiele zwyczajów,  nie tylko tych świątecznych. Na urodziny dzieci są goście, torty i prezenty, w niedziele obiad u teściów, w wakacje wyjazd nad morze itd.

Czasem pieczenie pierniczków jest raczej źródłem stresu i kłótni, niż pozytywnych emocji, które łączą rodzinę. Zastanawiamy się, czy warto.

Z okazji świąt dziś osobista  refleksja na ten temat.

Problemy w przedszkolu / szkole...

Dziecko wraca z przedszkola / szkoły z problemem:

• Janek mnie bije,
• Kasia się ze mnie śmieje,
• Zuzia nie chce się ze mną bawić,
• pani Danusia nie pozwoliła mi rysować z dziećmi,
• pani od matematyki się na mnie "uwzięła" itd.

Czasem mamy ochotę od razu pójść do przedszkola / szkoły i powiedzieć co o tym myślimy. Często dopytujemy dziecko o szczegóły, czasem bagatelizujemy... Działamy na zasadzie odruchu, nawykowo, powtarzamy wyuczone we własnym dzieciństwie schematy, skuteczne bardziej lub mniej...

Chcemy pomóc, nie chcemy, aby nasze dziecko cierpiało, żeby było mu przykro....

Jak reagować w takich sytuacjach? Czy dzieci powinny poradzić sobie same? Czy podpowiadać im rozwiązania? Załatwić wszystko samemu? Dopytywać nauczycieli?

Czy warto dać dzieciom święty spokój?

"Pod presją. Dajmy dzieciom święty spokój!" Carla Honore'a to książka, która sygnalizuje ważne problemy we współczesnym wychowaniu. Autor, dziennikarz i publicysta, przedstawia w niej obraz dzieciństwa w dzisiejszych czasach.  Mnóstwo tu celnych spostrzeżeń na temat sposobów w jaki zajmujemy się dziećmi, systemu edukacji, wartości swobodnej zabawy, bezpieczeństwa, konsumpcjonizmu, nowoczesnych technologii i nie tylko.
Autor zebrał wiele doświadczeń i badań z różnych stron świata i choć nie wspomina o Polsce, to wiele jego spostrzeżeń pokrywa się z obserwacjami z naszego kraju.

Samodzielność - jak i po co?

Kiedy dać wolną rękę i w czym? Czekać, aż dziecko będzie się domagało, czy samemu powoli ustępować pola? A może wyręczać, kiedy woła "ja sama!" i nie chce naszej pomocy przy ubieraniu? My zrobimy to szybciej, dokładniej, a czas leci, do pracy spóźnić się  nie chcemy....

Pewnie nie wszyscy stawiamy sobie te pytania, często reagujemy odruchowo...ale ... prędzej czy później, w różnym zakresie, wszystkie dzieci po samodzielność sięgają...

Zaczyna się bardzo wcześnie od: "ja sam" i pierwszych prób radzenia sobie samemu. Dziecko próbuje się ubierać, jeść palcami, łyżką. Na początku niezgrabnie. Brudzi siebie, stół, podłogę, mamę... Można wyręczać, wycierać co chwilę zachlapaną zupą buzię, ale można też dać  dziecku szansę.